„Celem lekarza powinno być szukanie zdrowia. Każdy może znaleźć chorobę.” 

Andrew Taylor Still

 

Medycyna osteopatyczna to filozofia patrzenia na człowieka oraz leczenia pacjenta w sposób uwzględniający zarówno ciało, psychikę oraz umysł. Jest to medycyna regulacyjna, działania osteopatii skupione są więc na wspomaganiu procesów samoleczenia organizmu.

Osteopata Walter Llewelyn McKone zdefiniował osteopatię w następujący sposób:

’Osteopatia lub medycyna osteopatyczna jest filozofią opieki zdrowotnej, która rozpoznaje jedność żywych organizmów i ich zdolności samokorekcji. Nacisk w niej kładziony jest na diagnozowanie przypadków ostrych i przewlekłych, takich jak infekcje, urazy i dolegliwości psychologiczne, przez pryzmat możliwego zaburzenia krążenia i unerwienia tkanek, lokalnie lub dystalnie. Profilaktyka i terapia oparta jest na żywieniu, ruchu, manipulacjach tkankowych i psychologii. Osteopatia uznaje ponadto miejsce farmakologii i chirurgii w terapii powyższych zaburzeń.’ 

Ojciec osteopatii, Andrew Taylor Still, postrzegał ciało człowieka jako jedność. Uważał, że osteopata powinien być „mechanikiem ludzkiego ciała” Podkreślał kluczowe znaczenie znajomości anatomii w diagnostyce i leczeniu. W trakcie wizyty osteopatycznej, badaniu poddawane jest więc całe ciało pacjenta. Pozwala to na zlokalizowanie przyczyny dolegliwości, a nie skupianie się tylko na objawach. 

Osteopatia jest oparta na kilku zasadach:

  1. Organizm stanowi jedność
  2. Budowa ciała i procesy w nim zachodzące są wzajemnie powiązane
  3. Organizm posiada zdolność do autoregulacji, samoleczenia i utrzymania równowagi (homeostazy)
  4. Ukrwienie jako najważniejszy czynnik